De rattenstaartlarve, of hoe de blinde bij mijn hart veroverde

rattenstaart
Op een frisse dag in februari had het tuinencomplex Matilo besloten mest en compost langs te laten komen.
Enthousiast hebben mijn moeder en ik hoeveelheden kruiwagens geschept, gekruid en omgekieperd.
Omdat we goed voorbereid waren, was de moerassige grond geen obstakel.

Eenmaal thuisgekomen was een warme douche erg welkom. Compleet met modderschoenen heb ik de badkamer betreden, onschuldig genoeg om te denken dat dit geen gevolgen zou kunnen hebben. Na de modderzooi te hebben opgeruimd dacht ik van het zaakje af te zijn en ben ik verder gegaan met het normale leven. Tot ik enkele dagen later kalmpjes op de wc (ook gelegen in mijn badkamer) zat…

…Een vergelijkbare kerel als op de foto keek mij vriendelijk maar ietwat scheef aan!

Ik dacht dat het een haarpropje was, dus toen ik het oppakte om het mee te spoelen was ik erg verrast dat het dingetje in mijn hand wriemelde (Ik heb deze emotie dan ook geuit door luid te gillen en het ding in de wc te smijten)

Na wat googelen ontdekte ik dat ik te maken had met de Rattenstaartlarve van de Blinde bij. Blijkbaar laten deze zweefvliegen hun kinderen graag in rottend en zuurstofarm water achter, en dus ook in lekkere natte mest. Je zou denken “wat een slechte ouders” maar niets is minder waar. De larve heeft een telescopische neus die hij richting de frisse lucht kan uitsteken. Zodoende krijgt hij toch voldoende zuurstof terwijl hij in de natte mest, waar maar weinig vijanden leven, rondkronkelt. Ook zal deze larve niet verlegen zitten om voedsel, aangezien ze leven van oa. rottend organisch materiaal. De bij (die eigenlijk helemaal geen bij is maar een zweefvlieg) die er uiteindelijk uitkomt is een nuttig beestje bij de bestuiving van onze gewassen.

Maar nog nooit heb ik te maken gehad met een rups die een larf is met een neus als een staart, die ontpopt tot een bij maar geen bij is… volgt u het nog?

De natuur blijft me verbazen!

Groetjes,
Leonie